କିଏ କହେ ତୁ ବେଶ୍ୟା, ତ କିଏ ପୁଣି କହେ ତୁ ଧନ୍ଦାବାଲି। କାହାଠୁ କେତେ କଥା ଶୁଣିଛି ତ ପୁଣି ମଦୁଆଙ୍କ ସାଥି ହୋଇଛି। ଗାଳି ଶୁଣିଛି, ମାଡ ଖାଇଛି। ଲୋକନିନ୍ଦା ଶୁଣିବା ପରେ ଵି ମୋ କାମ ମୁଁ କରିଚାଲିଛି। ଆଜି ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଦେହଜୀବୀ ଦିବସ। ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ମାଳିସାହିର ମରମ କଥା।
ଅସୁବିଧା ନ ପଡ଼ିଲେ କେହି ଏ ବାଟକୁ ଆସେନି । ଘରର କଷ୍ଟ, ବିପତ୍ତି ପଡ଼ିଲେ ନଚେତ୍ ଆତ୍ମା ଛି କରିକି ଜଣେ ଯୁବତୀ ରାସ୍ତାକୁ ବାଛି ନିଏ । ଶେଷରେ ଏହା ପେଟପାଟଣା ହୋଇଯାଏ । କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର କଥା ବେଳେ ବେଳେ ସହମତିରୁ ଆରମ୍ଭ ସମ୍ପର୍କ ବି ଦୁଷ୍କର୍ମ ପାଲଟି ଯାଏ ବୋଲି କୋହଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଛନ୍ତି ଜୀବନର ୩୬ ବର୍ଷ କାଟି ସାରିଥିବା ଭୁବନେଶ୍ୱର ମାଳିସାହିର ଜଣେ ଦେହଜୀବୀ ।
ଅନେକ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ, ମଉଳି ଯାଇଥିବା ଆଶା, ଏମିତି ଅନେକ ଯୁବତୀ ଓ ମହିଳାଙ୍କ ଜୀବନ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ କୋଳେଇ ନେଇଛି ରାଜଧାନୀର ଛାତି ଉପରେ ଥିବା ମାଳିସାହି। ସରକାର ଦେଇଥିବା ୫୨ ଘରେ ରୁହନ୍ତି ପ୍ରାୟ ୩ ଶହ ପେସାଦାର ଦେହଜୀବୀ । ଏଠି ୨୪ ଘଣ୍ଟା ଚାଲେ ଦେହ ବ୍ୟବସାୟ । ସଜବାଜ ହୋଇ, ନାଲି ଲିପଷ୍ଟିକ୍ ଲଗାଇ, ରାସ୍ତାକଡ଼ରେ ଗ୍ରାହକଙ୍କ ଅପେକ୍ଷାରେ ଥା’ନ୍ତି । ଆମେ ଭେଟିଥିବା ଦେହଜୀବୀ ହେଉଛନ୍ତି ସେହି ସାହିର ଜଣେ ଜଣାଶୁଣା ଚେହେରା । ୨୨ ବର୍ଷ ହୋଇଥିଲା ଜନ୍ମମାଟି ନୟାଗଡ଼ ଛାଡ଼ି ରାଜଧାନୀ ଆସିଥିଲେ ରୋଜଗାର ଆଶା ନେଇ । ଦୃଷ୍ଟିବାଧିତ ବାପା, ଆଉ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ ମା’ଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ତାଙ୍କ ଘରର ଆର୍ଥିକ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଦୋହଲାଇ ଦେଇଥିଲା । ପାଠପଢ଼ା ଦୂରର କଥା, କଣ ଖାଇବେ, କେମିତି ବଞ୍ଚିବେ ସେଥିପାଇଁ ସବୁଦିନ ସଂଘର୍ଷ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା । ସେଥିପାଇଁ କାମ ଖୋଜିବାକୁ ଘରୁ ପାଦ କାଢ଼ିଥିଲେ ସେ । ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଜଣେ ବଡ଼ବଡ଼ିଆ ବାବୁଙ୍କ ଘରେ ଚାକରାଣୀ ଭାବେ କାମ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ସବୁକିଛି ଠିକ୍ ହେଇଯିବ ଭାବିଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ବାବୁଙ୍କ ପୁଅର ତାଙ୍କ ଉପରେ ଥିଲା ଖରାପ ନଜର । ଅସହାୟ ଚାକରାଣୀ ଭାବି ସେ ଜବରଦସ୍ତି ଇଜ୍ଜତ ନେବାକୁ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରୟାସ କରୁଥିଲା । ଏ କଥା ପ୍ରଘଟ ହେବାରୁ ବାବୁ ସବୁ ଦୋଷ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଲଦି ଦେଇ କାମରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ । ମନ ଛି’ ହେଇଗଲା..ପରିସ୍ଥିତି ତାଙ୍କୁ ଏ ପେସା ଠେଲିଦେଲା ।
ଲୋକେ କୁହନ୍ତି ମାଳି ସାହି କୁଆଡ଼େ ବଦନାମ ଗଳି । କିନ୍ତୁ ଏଇଠିକୁ ଆସୁଛି କିଏ? ଏତିକି ବର୍ଷ ଭିତରେ ସେ ଆମ ସମାଜର ଶହ ଶହ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅସଲ ଚରିତ୍ରକୁ ସାମ୍ନା କରିଛନ୍ତି । ୨୦୦୭ ପରଠାରୁ ଆମ ସହ ଅତ୍ୟାଚାର ଟିକେ ବନ୍ଦ ହୋଇଛି । ତା’ ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ବାହାରକୁ ବି ଦେହ ବେପାର ପାଇଁ ଯାଉଥିଲୁ । କେବେ ଅଧିକ ସମୟ ପାଇଁ ତ କେବେ ଟଙ୍କାକୁ ନେଇ ପୁରୁଷ ରାକ୍ଷସ ପାଲଟିଯିବା ମୁଁ ଦେଖିଛି । ଅନେକ ଥର ସହମତିର ସମ୍ପର୍କ ବି ଦୁଷ୍କର୍ମ ପାଲଟିଯାଏ । ମୁଁ ନିଜ ଏହାର ଉଦାହରଣ । ଥରେ ବାଲେଶ୍ୱରର ଜଣେ ଗ୍ରାହକଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲି । ହଠାତ୍ ପରିବାର ଲୋକ ଆସିଯିବାରୁ ବାବୁ ଜଣକ ମୋତେ ଝରକାରୁ ଧକ୍କା ମାରି ପ୍ରଥମ ମହଲାରୁ ତଳକୁ ଠେଲିଦେଲେ । ତଳେ ବାଲି ଗଦା ଥିବାରୁ ମୁଁ ବଞ୍ଚିଗଲି ।
ପୂର୍ବପୁରୁଷରୁ ଏହି ବେଉସା ଅଛି । ଆମେ ଅଛୁ ବୋଲି ଝିଅ ବୋହୂ ସୁରକ୍ଷିତ ବୋଲି ଲୋକେ କୁହନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଏବେ ତ ଆମେ ଥାଇକି ବି ଦୁଷ୍କର୍ମ କମୁନି । ଛୋଟ ଝିଅଙ୍କୁ ବି ପିଶାଚଗୁଡ଼ା ଛାଡ଼ୁ ନାହାନ୍ତି । ଏହା ମୋତେ ବହୁତ ବାଧେ । ଛୋଟ ଛୋଟ ଝିଅକୁ ଯିଏ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରେ ତାକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ମିଳିବା କଥା । କେବଳ ଏଠି ନୁହେଁ ରେଡ୍ ଲାଇଟ୍ ଅଞ୍ଚଳ ବାହାରେ ଅବୈଧ ଦେହ ବ୍ୟବସାୟକୁ ଲଗାମ ଲଗାଯାଉ । ସାହି ସାହିରେ, ପବ୍ ଆଉ ବାର୍ରେ, ହୋଟେଲରେ ଚାଲିଛି ଏହି ବେଆଇନ୍ ଦେହ ବ୍ୟବସାୟ । ଏଥିପାଇଁ ସମାଜ ଖରାପ ହେବା ସହ ଅପରାଧ ବଢୁଛି ବୋଲି ସେ କୁହନ୍ତି ।
ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ବି ପ୍ରେମକୁ ପାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଅଛନ୍ତି ସେ । ଏଇ ମାଳି ସାହିରେ ଥାଇ ବି ତାଙ୍କର ଅଛି ଜୀବନସାଥୀ ଆଉ ପରିବାର । ଏଇଠି ଜନ୍ମିତ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସେ ଭଲପାଇ ବାହା ହୋଇଛନ୍ତି । ୩ ଝିଅ ଆଉ ୨ ପୁଅକୁ ବଢେଇ ବାହା କରିଛନ୍ତି । ନିଜ ସଂସାର ପିଲାଙ୍କ କଥା ପଚାରିବାରୁ ସେ କୁହନ୍ତି, ଆଶା ନଥିଲା କେବେ ଜୀବନରେ ବାହା ହେବି ବୋଲି । ଭଲ ପୁଅ ତ କେହି ବାହା ହେଇ ନଥାନ୍ତେ । କେହି କ’ଣ ଚାହିଁବ ଆମକୁ ବାହା ହେଇକି ଭଲ ରାସ୍ତାରେ ରଖିବ ବୋଲି । କିନ୍ତୁ ସମୟକ୍ରମେ ମୁଁ ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ିଗଲି, ବାହା ହେଲି ଆଉ ସଂସାର ଗଢ଼ିଲି । କିନ୍ତୁ ମୋ ପିଲାଙ୍କୁ ଏଇଠି ରଖିନି । ଛୋଟବେଳରୁ ହଷ୍ଟେଲରେ ରଖି ବାହାରେ ଘର ଭଡ଼ା ନେଇକି ବାହା କଲି । ପିଲା ବଡ଼ ହେଲେ ପରେ ଜାଣିଲେ ମୋ ପେସା କଥା । ସେମାନେ କେବେ ପ୍ରଶ୍ନ କରି ନାହାନ୍ତି । ମୁଁ ବିଷ ଖାଇଲି, କିନ୍ତୁ ପିଲାଙ୍କୁ ମୋର ବିଷ ଦେଇନି । ମୁଁ ଆଉ ଥରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ବି ଦେହଜୀବୀ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନିଏ ବୋଲି ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିବି । ମୁଁ ମୋ ପେସାକୁ ନେଇ କେବେ ଲଜ୍ଜା କରୁନି ।
